Jesteś tutaj: Start

Strona główna

  • Drukuj zawartość bieżącej strony

Najnowsze aktualności

Przejdź do -

Uroczyste podsumowanie zawodów miejskich

16 czerwca 2015

Przedstawiamy fotorelację z uroczystego podsumowania zawodów miejskich (Miejsca Pamięci Narodowej w Siedlcach oraz Konstytucja 3 Maja - Kultura Polska w czasach Stanisławowskich) które odbyło się dnia 15.06.2015 w Archiwum Państwowym w Siedlcach 

Czytaj więcej o: Uroczyste podsumowanie zawodów miejskich

Z głębokim żalem zawiadamiamy

10 czerwca 2015
Przejdź do - Zdjęcie%20przedstawiające%20Księdza%20Stanisława%20Brzóske

Archiwalna wystawa w Senacie RP

10 czerwca 2015

Archiwalna wystawa w Senacie RP

Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz uroczyście otworzył 11 czerwca wystawę poświęconą ks. Stanisławowi Brzósce. Tego dnia Senat podjął chwałę w sprawie uczczenia pamięci ostatniego dowódcy powstania styczniowego. Ekspozycję przygotowało Archiwum Państwowe w Siedlcach we współpracy z Archiwum Państwowym w Lublinie, Archiwum Głównym Akt Dawnych, Archiwum Akt Nowych, Archiwum Diecezji Siedleckiej i Sokołowskim Ośrodkiem Kultury.

Na wystawie zobaczyć można unikalne archiwalne dokumenty i fotografie obrazuje drogę życiową Stanisława Brzóski – od początków edukacji, przez posługę kapłańską w Sokołowie Podlaskim i Łukowie, po powstańczą epopeję, zakończoną tragiczną śmiercią na szubienicy 23 maja 1865 r. Specjalnie przygotowane mapy ukazują szczegółowo szlak bojowy oddziału ks. Brzóski w powstaniu styczniowym oraz bazę społeczną, czyli drobnoszlacheckie wsie, w których powstańczy kapelan mógł liczyć na oparcie. Osobne miejsce zajmują fotografie, przedstawiające uroczystości odsłonięcia pomnika ks. Stanisława Brzóski w Sokołowie Podlaskim w 1925 r. oraz nadania mu Orderu Orła Białego przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego w 2008 r.

Wystawę przygotowano w związku ze 150. rocznicą śmierci powstańczego kapelana, a sfinansowano ze środków Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych.

Czytaj więcej o: Archiwalna wystawa w Senacie RP
Przejdź do - Zaproszenie%20na%20promocję%20książki%20%20Mieć%20nadzieję%20to%20przetrwać%20%20strona%201

Zaproszenie na promocję książki " Mieć nadzieję to przetrwać "

5 czerwca 2015

Janusz Drwęski urodził się 26 czerwca 1886 roku w Warszawie. Maturę uzyskał 27 czerwca 1907 roku w Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego w Łodzi. Następnie studiował na Wydziale Chemii renomowanego Uniwersytetu w Zurychu. Swe umiejętności doskonalił też w Instytucie Chemii Stosowanej w Montpellier.

Po ukończeniu studiów w 1912 roku i odbyciu praktyk wrócił do Polski, gdzie pracował w przemyśle - głównie w zakładach cementowych i spirytusowych. W styczniu 1914 roku młodego inżyniera zaangażowano do Towarzystwa Fabryk Portland Cementu „Wołyń” w Zdołbunowie. We wrześniu 1915 roku, wskutek zbliżania się frontu, Drwęskiego odesłano do Kurska, a następnie do Charkowa. Po powrocie do Zdołbunowa opiekował się sprzętem fabryki podczas przechodzenia kolejnych frontów i okupacji: niemieckiej, ukraińskiej oraz bolszewickiej. Był członkiem Zarządu miasta Zdołbunów. Bolszewicy skazali go na śmierć, uciekł jednak i w styczniu 1919 roku powrócił do Polski. We wrześniu 1920 roku wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, w którym służył jako saper. W styczniu 1921 roku wrócił do pracy w fabryce „Wołyń”, pełniąc funkcję kierownika produkcji i zastępcy dyrektora ds. produkcyjnych, odpowiedzialnego też za biuro handlowe. 15 kwietnia 1925 roku Drwęski rozpoczął pracę w Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego w Warszawie. W przemyśle spirytusowym pełnił kierownicze stanowiska w Warszawie, we Lwowie, Bielsku Śląskim i Starogardzie. Z końcem 1937 roku inżynier Drwęski został zatrudniony jako dyrektor kieleckiego kamieniołomu Kadzielnia, nowoczesnego zakładu wapienniczego z centralą w Warszawie. W Kielcach zastał go wybuch II wojny światowej.

Dyrektor Kadzielni Janusz Drwęski Drwęski został aresztowany przez Niemców 11 lipca 1940 roku, jako jeden z wielu zakładników, zatrzymanych w akcji, skierowanej przeciwko polskiej inteligencji. Część z aresztowanych rozstrzelano natychmiast w masowych egzekucjach. Drwęski z kieleckiego więzienia trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen koło Berlina, jednego z najcięższych hitlerowskich kacetów. Tu 19 lipca 1940 roku stał się numerem 28006. W obozie przeżył prawie pięć lat, mimo głodu, chorób, zimna, pracy ponad siły, bicia, tortur i codziennej groźby utraty życia. Drwęski przeżył eksperymenty pseudomedyczne, pracę w podobozie Klinkiernia, która dla większości więźniów oznaczała wyrok śmierci, alianckie bombardowania oraz tzw. marsz śmierci, czyli prowadzoną na przełomie kwietnia i maja 1945 roku w nieludzkich warunkach ewakuację więźniów przed nadchodzącym frontem.

Po wyzwoleniu ważący 39 kg Janusz Drwęski trafił na rekonwalescencję do Szwecji, ale już w październiku 1945 roku wrócił do Polski. 25 października 1947 roku przybył do Siedlec, gdzie objął obowiązki dyrektora Państwowego Monopolu Spirytusowego Wytwórni Laku (obecnie Polmos Siedlce). Pracował na tym stanowisku do 30 listopada 1950 roku. Później kierował też zakładami wydobywającymi kredę w Kornicy. Zmarł 13 lipca 1974 roku. Wraz z teściową Florentyną Ostrowską, zmarłą w 1952 roku, żoną Haliną Heleną, zmarłą w 1970 roku i córką, Haliną zmarłą w 2013 roku spoczywają w jednym grobie na cmentarzu w Siedlcach przy ul. Cmentarnej.

Świadectwem pobytu Janusza Drwęskiego w Sachsenhausen jest album, zawierający głównie obozową korespondencję do żony i córki. Oprócz listów autor zamieścił w nim także osobiste komentarze dotyczące pobytu w obozie oraz odręcznie sporządzone mapy i plany. Janusz Drwęski stworzył album w 1952 roku i ofiarował córce Halinie na gwiazdkę. Poświęcił skórzane obicie krzesła na oprawę albumu. Halina Drwęska, związana przez długie lata z Siedlecką Spółdzielnią Mieszkaniową, działaczka NSZZ „Solidarność”, zaangażowana w pomoc internowanym i uwięzionym, przekazała album ks. Józefowi Miszczukowi. Gdy 13 sierpnia 2013 roku zmarła bezpotomnie, ksiądz ofiarował album Archiwum Państwowemu w Siedlcach.

Przygotowana przez Archiwum Państwowe w Siedlcach publikacja prezentuje w całości zawartość oryginalnego albumu, uzupełnioną o tłumaczenia listów pisanych w języku niemieckim. W obszernym wstępie Krystyny Jastrzębskiej można przeczytać o dziejach rodziny Drwęskich, a przede wszystkim prześledzić losy samego inżyniera Janusza – zarówno w dobrych czasach dostatku w okresie dwudziestolecia międzywojennego, jak i podczas pięcioletniego pobytu w strasznych obozowych warunkach.

Publikacja jest unikalnym w skali całego kraju świadectwem historycznym. Jeszcze zanim ukazała się drukiem wzbudziła zainteresowanie m. in. muzeum w Sachsenhausen.

Czytaj więcej o: Zaproszenie na promocję książki " Mieć nadzieję to przetrwać "

Zaproszenie na uroczyste podsumowanie zawodów miejskich

29 maja 2015
Przejdź do -

Spotkanie z prof. dr. hab. Andrzejem Niwińskim

19 maja 2015
Przejdź do -

Wystawa „Mieć nadzieję – to przetrwać”

6 maja 2015

Archiwum Państwowe w Siedlcach zaprasza na wystawę, „Mieć nadzieję – to przetrwać” – prezentującą spuściznę inż. Janusza Drwęskiego, więźnia obozu koncentracyjnego Sachsenhausen. Wystawa jest świadectwem 5-letniego pobytu przedstawiciela polskiej inteligencji technicznej w jednym z najcięższych niemieckich kacetów. Po wojnie Drwęski zebrał swoje obozowe dokumenty, listy, szkice, plany, rysunki  w formie oprawnego albumu, który obecnie należy do zasobu siedleckiego Archiwum. Najciekawsze materiały można obejrzeć na wystawie, której otwarcie zaplanowano w 70. rocznicę zakończenia II wojny światowej w Europie.

 

(Więcej):

Janusz Drwęski urodził się 26 czerwca 1886 roku w Warszawie. Maturę uzyskał 27 czerwca 1907 roku w Szkole Handlowej Kupiectwa Łódzkiego w Łodzi. Następnie studiował na Wydziale Chemii renomowanego Uniwersytetu w Zurychu. Swe umiejętności doskonalił też w Instytucie Chemii Stosowanej w Montpellier.

Po ukończeniu studiów w 1912 roku i odbyciu praktyk wrócił do Polski, gdzie pracował w przemyśle - głównie w zakładach cementowych i spirytusowych. W styczniu 1914 roku młodego inżyniera zaangażowano do Towarzystwa Fabryk Portland Cementu „Wołyń” w Zdołbunowie. We wrześniu 1915 roku, wskutek zbliżania się frontu, Drwęskiego odesłano do Kurska, a następnie do Charkowa. Po powrocie do Zdołbunowa opiekował się sprzętem fabryki podczas przechodzenia kolejnych frontów i okupacji: niemieckiej, ukraińskiej oraz bolszewickiej. Był członkiem Zarządu miasta Zdołbunów. Bolszewicy skazali go na śmierć, uciekł jednak i w styczniu 1919 roku powrócił do Polski. We wrześniu 1920 roku wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego, w którym służył jako saper. W styczniu 1921 roku wrócił do pracy w fabryce „Wołyń”, pełniąc funkcję kierownika produkcji i zastępcy dyrektora ds. produkcyjnych, odpowiedzialnego też za biuro handlowe. 15 kwietnia 1925 roku Drwęski rozpoczął pracę w Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego w Warszawie. W przemyśle spirytusowym pełnił kierownicze stanowiska w Warszawie, we Lwowie, Bielsku Śląskim i Starogardzie. Z końcem 1937 roku inżynier Drwęski został zatrudniony jako dyrektor kieleckiego kamieniołomu Kadzielnia, nowoczesnego zakładu wapienniczego z centralą w Warszawie. W Kielcach zastał go wybuch II wojny światowej.

Dyrektor Kadzielni Janusz Drwęski Drwęski został aresztowany przez Niemców 11 lipca 1940 roku, jako jeden z wielu zakładników, zatrzymanych w akcji, skierowanej przeciwko polskiej inteligencji. Część z aresztowanych rozstrzelano natychmiast w masowych egzekucjach. Drwęski z kieleckiego więzienia trafił do niemieckiego obozu koncentracyjnego Sachsenhausen koło Berlina, jednego z najcięższych hitlerowskich kacetów. Tu 19 lipca 1940 roku stał się numerem 28006. W obozie przeżył prawie pięć lat, mimo głodu, chorób, zimna, pracy ponad siły, bicia, tortur i codziennej groźby utraty życia. Drwęski przeżył eksperymenty medyczne, pracę w podobozie Klinkiernia, która dla większości więźniów oznaczała wyrok śmierci, alianckie bombardowania oraz tzw. marsz śmierci, czyli prowadzoną na przełomie kwietnia i maja 1945 roku w nieludzkich warunkach ewakuację więźniów przed nadchodzącym frontem.

Po wyzwoleniu ważący 39 kg Janusz Drwęski trafił na rekonwalescencję do Szwecji, ale już w październiku 1945 roku wrócił do Polski. 25 października 1947 roku przybył do Siedlec, gdzie objął obowiązki dyrektora Państwowego Monopolu Spirytusowego Wytwórni Laku (obecnie Polmos Siedlce). Pracował na tym stanowisku do 30 listopada 1950 roku. Później kierował też zakładami wydobywającymi kredę w Kornicy. Zmarł 13 lipca 1974 roku. Wraz z teściową Florentyną Ostrowską, zmarłą w 1952 roku, żoną Haliną Heleną, zmarłą w 1970 roku i córką, Haliną zmarłą w 2013 roku spoczywają w jednym grobie na cmentarzu w Siedlcach przy ul. Cmentarnej.

Świadectwem pobytu Janusza Drwęskiego w Sachsenhausen jest album, zawierający głównie obozową korespondencję do żony i córki. Oprócz listów autor zamieścił w nim także osobiste komentarze dotyczące pobytu w obozie oraz odręcznie sporządzone mapy i plany. Janusz Drwęski stworzył album w 1952 roku i ofiarował córce Halinie na gwiazdkę. Poświęcił skórzane obicie krzesła na oprawę albumu. Halina Drwęska, związana przez długie lata z Siedlecką Spółdzielnią Mieszkaniową, działaczka NSZZ „Solidarność”, zaangażowana w pomoc internowanym i uwięzionym, przekazała album ks. Józefowi Miszczukowi. Gdy 13 sierpnia 2013 roku zmarła bezpotomnie, ksiądz ofiarował album Archiwum Państwowemu w Siedlcach. Dar do ewidencji wpisano jako nabytek nr 4740/2013. Zespół ma nr 1888 i nazwę Spuścizna Janusza Drwęskiego, więźnia obozu koncentracyjnego Sachsenhausen.

Przygotowana przez Archiwum Państwowe w Siedlcach wystawa jest zapowiedzią wydania drukiem całego albumu – przejmującego świadectwa losów polskiej inteligencji w okresie II wojny światowej. Wielu z więźniów, którzy przeżyli niemieckie obozy koncentracyjne i sowieckie łagry, zadawało sobie pytanie, dlaczego ja? Także inżynier Janusz Drwęski zadał sobie to pytanie. A odpowiedź zapisana w albumie dedykowanym córce brzmiała: „Mieć nadzieję - to przetrwać”.

Czytaj więcej o: Wystawa „Mieć nadzieję – to przetrwać”
Przejdź do -

Rocznica powstańczej bitwy

13 kwietnia 2015

Archiwum Państwowe w Siedlcach, Muzeum Zbrojownia na Zamku w Liwie i Archiwum Uniwersytetu Przyrodniczo-Humanistycznego w Siedlcach zapraszają 15 kwietnia na konferencję poświęconą jednej z większych bitew powstania listopadowego, która rozegrała się w dniach 9 – 15 kwietnia 1831 r. pod Liwem w okolicach Węgrowa. O żołnierzach walczących o przeprawę przez rzekę Liwiec mówić będą historycy, muzealnicy i archeolodzy. Konferencja rozpocznie się o godz. 11 w liwskim muzeum.

 

Czytaj więcej o: Rocznica powstańczej bitwy
Przejdź do -

Powrót Siedleckich Spotkań Historycznych

18 marca 2015

Po kilkuletniej przerwie wracają Siedleckie Spotkania Historyczne. Jest to wspólna inicjatywa Siedleckiego Towarzystwa Naukowego, Archiwum Państwowego w Siedlcach, Muzeum Regionalnego w Siedlcach oraz Instytutu Historii i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Przyrodniczo Humanistycznego, polegająca na organizowaniu otwartych spotkań z historykami. Gościem najbliższego spotkania, które rozpocznie się 20 marca o godz. 18 w Muzeum Regionalnym, będzie dr Arkadiusz Zawadzki, a tematem ”Polska B? Sytuacja gospodarcza południowego Podlasia w okresie międzywojennym”.

 

Czytaj więcej o: Powrót Siedleckich Spotkań Historycznych
Przejdź do -

Konkurs plastyczny „Drzewo genealogiczne mojej rodziny”

12 marca 2015

Archiwum Państwowe w Siedlcach organizuje  konkurs plastyczny  „Drzewo genealogiczne mojej rodziny”  

Konkurs przeznaczony jest dla dzieci i młodzieży szkół podstawowych i gimnazjalnych oraz uczniów szkół średnich i ponadgimnazjalnych, a także dla osób dorosłych. Organizatorem konkursu jest Archiwum Państwowe w Siedlcach. Organizacja konkursu ma na celu zachęcenie jego uczestników do poznania przeszłości swoich przodków oraz dziejów Dużej i Małej Ojczyzny z perspektywy losów rodziny. Konkurs pozwoli także na utrwalenie w rodzinie pamięci o przodkach. Celem konkursu  jest zachęcenie  uczestników do gromadzenia  rodzinnych pamiątek  oraz odpowiedniej dbałości  o rodzinne fotografie i dokumenty.

 

Więcej informacji dostępne jest po kliknięciu w link

Czytaj więcej o: Konkurs plastyczny „Drzewo genealogiczne mojej rodziny”